MORE RAGE

Ελα να χαθούμε σε μια πλατεία,
γεμάτη κόσμο,
να κοιτάμε τους άλλους στα μάτια
και να βλεπουμε το δρόμο.
Να μην υπάρχει τίποτα εκεί,
μόνο φαντάσματα
που τριγυρνάνε μ'άδεια χέρια
σαν τέρατα
που θέλουν να μας κατασπαράξουν,
να ξεσκίσουν τη σάρκα μας,
αδηφάγα κτήνη να κομματιάσουν τις καρδιές μας
και να ρευτούν
με ευχαρίστηση.
Ελα να μαζοχιστούμε με τα όνειρα μας,
να τα πετάμε ο ένας στον άλλο,
μέχρι να γίνουν ένα κουβάρι λάσπη
που θα τρέχει στις παλάμες μας
Ελα να ξεράσουμε όλες τις αλήθειες
που κρύβουμε μέσα μας
μα δεν είναι αληθινές,
να ξεράσουμε από αηδία
στη μέση της πλατείας
πάνω σε όλους αυτούς που μας κοιτάζουν.
Δακτυλοδυκτούμενοι αλήτες
να κάνουμε κατάληψη πάνω στην ηθική τους
Να φτύσουμε τις καταπιεσμένες φάτσες τους
μέχρι να μας παρακαλάνε
για λίγο ακόμα πόνο

Ξέρεις κάτι;
Τα χουν χαμένα.
Κοιμούνται τα αγάλματα σ'αυτή την πλατεία
Μας βλέπουν
Μα κοζάρουν με αηδία
Γελάνε με τα χάλια μας
Μπορείς κι εσύ να τ'ακούσεις καμιά φορά
να ψιθυρίζουν πρόστυχα λόγια
και παράξενες μελωδίες
Μα κι εσύ στον κόσμο σου είσαι
έτσι σε μάθαν.
Οπως βολεύτηκες ρε φίλε..

Σ'αυτή την πλατεία πάντα βρέχει..
Φόρα το αδιάβροχο σου ανθρωπάκο
να μη λιώσεις απ΄την πολλή τρέλλα...
Αυτή η πόλη είναι γεμάτη
Κλόουν χορεύουν στους δρόμους
αγκαλιά με νεράιδες
που πηδάνε σαλτιμπάγκους
εραστές άγνωστης ταυτότητας..

Κι είναι όλα τόσο αρρωστημένα
παράξενα όμορφα
Σαν την πλατεία που ονειρεύτηκες
αλλά δε πήγες ποτέ
γιατί κι εκεί
το εισιτήριο είχε εξαντληθεί...

Να 'ρθεις να με βρείς μια μέρα που θα βρέχει
όπως σήμερα
Να σου βάλω εκείνο το τραγούδι
που τόσο σου άρεσε
Θύμησε μου τ'όνομα σου
Μόνο το άρωμα σου θυμάμαι
Μα άρχισε να ξεφτίζει κι αυτό
σαν κάποιες ωραίες στιγμές
όπως εκείνη τη νύχτα
που δε μ'άφησες να σου πω
αυτά που τόλμησα στο νού μου να βάλω

Ξεθωριάζει η μνήμη σου αργά
κι εγώ θέλω να βαδίσω μπροστά,
αλλά και πίσω,
μα δε μπορώ να θυμηθώ τον δρόμο,
ούτε τις λέξεις που μου είπες,
δε μπορώ να πατήσω πάνω τους
λιώνουν στο κάθε μου βήμα

Θα κάτσω εδώ
λίγο να ξαποστάσω
μπάς και θυμηθώ
ή ίσως σε ξεχάσω...

ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ

Κάθως περνούσε το καροτσάκι
ένας άντρας φώναζε "παγωτά"
21 του μήνα
και τα λεφτά μας είχαν ήδη τελειώσει
εγώ σκεφτόμουν τη μητέρα μου
και τα φορέματά της ξανάβλεπα
το πιο όμορφο ήταν μαύρο
με κάτι λουλούδια αμάραντα ακόμα

Στην έξοδο του σχολείου
τα παιδιά πουλούσαν βιβλία
κι εγώ καθόμουν και τα κοίταζα
ψάχνοντας το κουράγιο να τα μιμηθώ,
μετά νικημένος
επέστρεφα για να παίξω με το νου και τα σαράκια του
κι εσύ το βράδυ στο τηλέφωνο
με ρωτούσες
'' γιατί δε μιλάς;''.

Τι έτος να' ναι,
Τι μέρα να 'ναι..
Αυτή είναι η στιγμή για να ζήσω μαζί σου,
τα χέρια μου όπως βλέπεις δεν τρέμουνε πια
και έχω στην ψυχή,
στο βάθος της ψυχής,
ατέλειωτους ουρανούς
κι ατέλειωτη αγάπη
και μετά κι άλλη,
κι άλλη αγάπη,
αγάπη για σένα
Σε γαλάζια ποτάμια
σε λόφους, λιβάδια
τρέχει γλυκειά η μελαγχολία μου,
το σύμπαν βρίσκει χώρο μέσα μου,
μα το κουράγιο να ζήσω,
αυτό
δεν υπάρχει.

Οι κήποι του Μάρτη
ντύνονται με καινούρια χρώματα
και οι νέες γυναίκες εκείνο το μήνα
ζουν καινούργιες αγάπες.
Περπατώντας πλάι μου ξαφνικά είπες
" αν με βοηθήσεις θα σβήσεις
όμως είμαι σίγουρη
πως και πάλι θα νικήσω"..

Μα ούτε μια λέξη δεν ξεκαθάρισε τις σκέψεις μου..
Συνέχισα να περπατώ αφήνοντάς σε,
σαν ηθοποιό του χθες...


( Για τον αδερφό μου που με ζάλισε να κάνω ελέυθερη μετάφραση ...
I LOVE YOU RE)

Lucio Battisti-I Giardini di Marzo
Βασίλης Παπακωνσταντίνου -Πριν το τέλος

Δώστε μου λίγο οξυγόνο..
Αυτός ο αέρας με πνίγει..
Γεμίζει με αίμα τα πνευμόνια μου.
Ουρλιάζω κραυγάζοντας σιωπηλά
κάνοντας τραμπάλα σ' ένα φεγγάρι από λεμόνι,
γεμάτο οξύ και αλκοόλ να κυλάει στις φλέβες μου.
Είμαι ένα στόμα που χάσκει ανήσυχα,
περιμένοντας να το φάνε τα σκουλήκια
που τρέφεις κάτω απ'το μαξιλάρι σου
Είμαι μια ρωγμή στην άπλυστη ψυχή σου
που μπάζει νερά και προσπαθεί να αποκοιμηθεί
μ'ένα φρικαλέο νανούρισμα..

Σπάσαν οι χορδές τις κιθάρας μου
και δε μπορώ τα τραγούδια μου να παίξω...

Απόψε
η καρδιά μου
είναι
ξεκούρδιστη..

Καθώς περπατούσες στο κορμί μου,
καταλάθος σκόνταψες στις πιο σκοτεινές μου σκέψεις.
Ηθελα να είμαι εγώ ένα χαμόγελο σου,
αλλα έγινα μια ακόμα νύχτα σου..

Ενα μικρό φθινόπωρο οι ζωές μας
χάνονται σ' ένα σωρό από φύλλα,
στη μέση ενός πάρκου,
πετάνε λυπημένα στον αέρα
και πέφτουν στη λίμνη των δακρύων μας..
Μικρές σταγόνες βροχής
γλιστρούν στα παράθυρα της μνήμης μας
και την ξεπλένουν.
κι όταν αυτά ανοίξουν
μοιράζουν χαμόγελα ντροπής..

Ο ψυχρός άνεμος σέρνεται κάτω απ' τις πόρτες μας
και στροβιλίζει
παρασύροντας ότι υπάρχει στο δωμάτιο.
Οι σκέψεις μας μυρίζουν μούχλα
και βρεγμένο χώμα
και οι λασπωμένες μπότες μας
περιμένουν πεταμένες στη γωνία
κάποιον,
να τις βγάλει βόλτα
μπας και μαζέψουν πάνω τους κι άλλη βρωμιά
έτσι απλά για ν'αλλάξουν χρώμα..

BOLOGNA 03.08.09

Για πόσα χιλίομετρα θα κηνυγάω τον εαυτό μου;
Ελιωσαν οι πάγοι στα ποτήρια μας
Τα τζάμια μας θόλωσαν
Που είμαι να με βρείς;
Ποιά ύπαρξη σου ψιθυρίζει να μ'ακούσεις;

BOLOGNA 03.08.09 AUTOBUS

Κι είναι η μέρα που φεύγω
Ησουν κι εσύ εκεί
Χωρίσαμε με υποσχέσεις
κι ένα φιλί..
Ολα όσα είδα αυτό το πρωί,
τα χρώματα, τα ξεθωριασμένα
οι σκιές της πόλης
έπεσαν πάνω μου
Δε σου δωσα την ευκαιρία μικρή μου

να σε μάθω,
πριν σε γνωρίσω,
και να φύγω ,
πριν σε ξεχάσω...

SANTO STEFANO 22.05.09

Ο ξεμαλλιασμένος σκύλος της πλατείας
μια αγκαλιά ψάχνει να χωθεί
ένα τρυφερό χάδι να νοιώσει
πριν πάλι στο δρόμο βρεθεί
Μόνος του περιπλανιέται
στους γεμάτους δρόμους της μοναξιάς του.
Ισως κάποιος τον μαζέψει για στολίδι..
Ισως τον δέσει στο ποδήλατο του
να τον τραβάει
καθώς βολτάρει
Το ξεφτισμένο του κολλάρο θα του ξεσκίζει το λαιμό
θα τον ματώνει..

Μα αυτός φίλος θα 'ναι και πάλι...
Θα 'ναι για πάντα εκεί..
Πιστός φίλος θα 'ναι
που όλοι θα πατάνε

Για να νοιώσουν καλύτερα..

All we are
is a soul in an empty street...
We play with our consciousness
dancing in pairs..
but
always alone

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΝΑ ΜΟΥ...

Με λίγο μπλέ θα ξεκινήσω
μα ακόμα μαύρο φαίνεται θαρρώ..
Μα τί χρώμα είναι το μελάνι μου;
Ποιός ξέρει τι νομίζουν οι άνθρωποι για τα χρώματα..
Άλλος το κόκκινο το βλέπει πάθος
κι άλλος στην όψη του σταματά και τα χάνει..
Το πράσινο ένα λιβάδι είναι
κι ένα κίτρινο ο ήλιος;
Ποιός ξέρει τι χρώμα είναι το μελάνι μου;

Τελικά κι αυτό το προτιμώ μαύρο..

Θα θελα μια μέρα να περπατήσω πάνω στον πάγο
καθώς από κάτω θα σπάνε τα κομμάτια κάθε ανάμνησης
κι ύστερα να πέσω..
να μη σταματήσω ποτέ
και ξαφνικά
να συνεχίσω να υπάρχω
να κυλάει ο χρόνος
και να αιωρούμαι στο κενό
σαν ένα μπαλόνι που έφυγε από τα χέρια ενός παιδιού
που ξέσπασε σε κλάμματα
όταν το όνειρο ενός εφήβου πέταξε μακριά

Θα ήθελα να ήμουν ο ήχος που κάνουν οι ηλιαχτίδες
όταν φιλάνε τα βλέφαρα σου το πρωί
σαν κοιμάσαι
θα ήθελα να είμαι το χρώμα που βάφει το χαμόγελο σου
όταν γελάς..

να φωτογραφήσω την κάθε σου λέξη ..
θα ήθελα...
η στάχτη της φωτιάς σου να μαι...

Αλήθεια όταν δακρύζεις
κάπου μακριά
ίσως να βρέχει σε μια λίμνη
τα πουλία είναι θλιμμένα
και τα πούπουλά τους είναι μαύρα από ντροπή
γιατί αυτές οι κρυστάλλινες σταγόνες
κάνουν και τον πιο όμορφο κύκνο να κλάψει
που νόμιζε πως το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο
είναι η βροχή..

Κι εγώ θέλω να αφεθώ..τόσο..
ωστε να μην υπάρχω..

Τα δάκρυα του κρασιού
καθώς κυλάνε στο ποτήρι
μου θυμίζουν δυό μικρούς δαίμονες
που πνίγονται μέσα του
κι ο ένας κρατάει το χέρι του άλλου
μέχρι να βυθιστούν στην αφθαρσία

Η ζωή μαζί σου
είναι μια σαίτα που σκίζει τον αέρα...

DAMS 20.05.09

Σηκώθηκε στη μέση της αίθουσας και φώναξε
''Bellissimo!!A me ha piacuto un sacco!!''
Έκρηξη έκπληξης και χαράς,
ένα ευχάριστο διάλλειμα
σε μια θάλασσα πλήξης..

Nella Classe DAMS 20.05.09

Λέξεις που βγαίνουν σαν χείμμαρος απ΄το στόμα ενός διανοούμενου
Όλοι κοιτούν με απορία αλλά κανείς δε νοιάζεται
Οι ήχοι χτυπάνε στους τοίχους κι έρχονται κατα πάνω μας με μανία
Μας ρίχνουν κάτω..
κι είναι βαρετή η σιωπή
Θέλουμε να βυθιστούμε σ'εναν ύπνο γλυκό
με τις σάκες μας για μαξιλάρι
Και να ξυπνίσουμε γυμνοί κι αγκαλιασμένοι
σε μια αίθουσα μ΄ένα παλιό πιάνο
σκονισμένο..

Τα μολύβια μας τρίζουν καθώς αγγίζουν τα χαρτιά μας
Παραπονιούνται..
Θέλουν να σπάσουν..
Ο διανοούμενος ακόμα μιλά
Τίποτα δε διακόπτει τον οίστρο του..
Καρφώνω τα μάτια μου στο μωσαϊκό
κι ένας φόβος με τυλίγει
Μπλεγμένα χρώματα οι σκέψεις μου
η μια πάνω στην άλλη στριφογυρίζουν μες στην αίθουσα
ψάχνουν παράθυρο να ξεμυτίσουν
μα είναι όλα ερμητικά κλειστά..

Aspettando DAMS 20.05.09

Χώρος αναμονής κι εγώ περιμένω..
Άνθρωποι που κοιτάνε το πάτωμα
Άλλος γράφει
άλλος κάνει πως διαβάζει
και όταν τα βλέμματα συναντιούνται
κάποιος σκύβει το κεφάλι
τάχα
σα να μην ένιωσε
τάχα
αδιάφορα
Παγωμένα μάτια που κοιτάνε τους γυάλινους τοίχους
ένα άδειο θέαμα στο διπλανό παράθυρο..
Τα βήματα τους παίζουν μουσική
με συνοδεία την ανία που πλανιέται στον αέρα..
Κουνούν τα πόδια τους ρυθμικά σε μια αόρατη μελωδία..
Το παιχνίδι ξεκινά..

17.05.09

Χρώματα χρώματα
τόσα χρώματα
Στήνουν χορό γύρω από μένα
τίποτα δε μπορεί να με αγγίξει
και όλα πάλι ντύνονται στο γκρί
τόσο έντονα χρώματα που με τυφλώνουν
μα σαν έρχεται η μέρα
ξεθωριάζουν
και δε μένει τίποτα
μόνο εγώ
φορώντας το πιο απλό μου φόρεμα
κι εκείνη τη μάσκα με το χαμόγελο
που σε όλους αρέσει
ακόμα και σε μένα
κάπου κάπου

Παντού τριγύρω μου πλανιέται σκόνη
με κάνει να κλείνω τα μάτια και να ονειρεύομαι
κρατάω την ανάσα μου και ταξιδεύω
όμως δε πάω πολύ μακριά
δε μπορώ βλέπεις να πετάξω ψηλά
τα πόδια μου με κρατάνε στη γη καρφωμένη
Και βαδίζω στους δρόμους
κλωτσώντας τα λασπόνερα που άφησε από χτες η βροχή
Όλα μοιάζουν τόσο όμορφα γύρω μου..

Πάντα ήθελα να φύγω νομίζοντας πως κάτι θ'αλλάξει
όλα άλλαξαν ναι..
μα στο μάυρο αν ρίξεις μαύρο
τί θα γίνει αλλιώτικο;
Σήμερα λέω να βάψω τους τοίχους της καρδιάς μου κόκκινους..
μα ξέρω πως το χρώμα θα ξεράσει..κάποτε..
θα το ξεπλύνει η βροχή..και πάλι μαύρο θα 'ναι

Πες μου ένα αστείο να γελάσω
βαρέθηκα να μετράω τα τουβλάκια του απέναντι τοίχου
θα ρθείς να τα μετρήσουμε μαζί;
Το ξέρω είναι βαρετό το παιχνίδι μου
μα το καθένα έχει μια ιστορία να σου πει
Για όλες τις μέρες που κάθησα εδώ στο κρύο μου πάτωμα
προσπαθώντας να βρω κάτι...
να χαρώ
Τελικά είναι δύσκολο
να βρίσκεσαι πάντα κάτω απ'το άγρυπνο μάτι της ευτυχίας

Και η σκόνη χορεύει γύρω μου
ένα βάλς γρήγορο, χωρίς πάθος ,ξύλινο
κι εσύ τινάζεις τα μακριά σου μαλλιά
σα να μη σ'ενοχλεί τίποτα
διώχνεις τα πάντα μακριά σου

Είμαι μια μικρή κουκίδα..ένα αστεράκι
που θέλει να σβήσει

Ήλιε μου χάθηκες απόψε...
Σε τύλιξε η σκόνη μου..

30.04.09

LONELY
HOW LONELY
MY HEART IS DRESSED
IN RED
AGAIN
TONIGHT
I'LL WEAR THIS MASK
YOU LIKE
SO
MUCH
I WILL LAUGH AGAIN
IN FRONT OF YOU
PRETENDING I DON'T CARE
BUT
THE TRUTH IS
I DO

03.05.09

Εδώ στην άβολη πολυθρόνα μου θα με βρείτε
αν με ζητάτε
Κοιτώντας τον τοίχο με τα κλειστά παντζούρια
στα πέντε μέτρα
Μέσα απ' το λερωμένο μου τζάμι..
Εβρεξε πάλι στα μάτια μου
με το ζόρι τις συγκρατώ
τις όμορφες δροσοσταλίδες μου
Μη τις σπαταλήσω άσκοπα γι ακόμα μια φορά
για όλα τα πράγματα που γύρω μου περνάνε βιαστικά

Για όλους τους άλλους

εκτός από μένα

Εσύ κοιμάσαι όπως και χτές
Πάντα μόνος σου κοιμάσαι
Ευτυχισμένος μ'αυτά που κάνεις
Απλά αδιαφορείς για όλους τους άλλους
Δεν έχει νόημα λες..
Βυθίσου λοιπόν στον ύπνο σου
Κάνεις δε θα σε ενοχλήσει

Ούτε εγώ

Ούτε τα όνειρα σου..

Taking a picture of you
Jumping from my window
What a romantic scene..
To die

Just
For
Me

RAGE

Σαπίλα.
O κόσμος σας δεν είναι αγγελικά πλασμένος.
Ξύπνα ρε!
Κρυμμένος στις ίδιες μασημένες σεμνότητες, ονειρεύεσαι μια πατρίδα μόνο με όρια.
Πότε θα σπάσεις τα δικά σου;
Βυθίσου στην ατέλειωτη βλακεία που σε πνίγει.
Δες TV
Μάσα σκουπίδια
Ξέρασε την απέραντη ηλιθιότητα που σου καίει το στομάχι.
Αυνανίσου με τη φτήνεια των μικρών ανθρωπάκων.
Με βιαστικές ονειρώξεις λέρωσε το σεντόνι σου..

Γιατι φίλε
Κοιμάσαι μόνος σου..

Θα με πιάσεις απ΄το χέρι και θα υπάρχεις
μόνο για μένα
Όμορφα τραγούδια θα γράψεις
μόνο για μένα

Κι εγώ καθώς θα σπαρταράω στη μελωδία τους

Θα φωνάζω τ' όνομα σου..

Μια πόρτα αν ζωγράφιζα στον τοίχο
Μ' ένα χερούλι μπρούτζινο και στο άγγιγμα ζεστό
Ίσως να μπορούσα στον κόσμο σου να μπώ
σε μια αυλή φανταστική να βαδίσω
ανάμεσα σε πολύχρωμα λουλούδια που τις αισθήσεις μου κολάζουν
σαν καθρέφτης
που το είδωλο μου προβάλλει

Να την κλείσω
να κλειδώσω..
και το κλειδί να το χαρίσω

σ' 'εναν περαστικό..

Ανάμεσα στις πέτρες
αποτσίγαρα μιας νύχτας που ερωτεύτηκε την τρέλλα .
Τριγύρω στάχτες που σκορπάνε στον αέρα.
Φυσάει.
Μα είναι η ζέστη που κολλάει τα μυαλά μας..
μένουν σαν μονόπρακτα έργα,
ξεχασμένα..
στο ράφι ενός μοναχικού συγγραφέα..

Τί μας κάνει διαφορετικούς;
Τί μας στιγματίζει;
Είναι αυτά που ζούμε;..εiναι οι αναμνήσεις..;
Αν ξεγυμνώσουμε τους εαυτούς μας τι θ'απομείνει;
Ένα άδειο κουρέλι πεταμένο στο πάτωμα;
Αν το εγώ μου παρατήσει το εγώ μου

θα είσαι εσύ αυτός
που θα μου πέι ποιά είμαι;

Κι αν αδειάσω απ'όλα αυτά που με γεμίζουν
Τότε θα είμαι πάλι εγώ;
Κι αν όχι
τι θα είμαι;

Τί μας κάνει να πονάμε;
Tί μας κάνει να γελάμε;

Είναι τα παράθυρα μας κλειστά
με βαριές κουρτίνες που διώχνουν το φώς

Είναι οι ψυχές μας περιστέρια
που πετάνε δίχως τύψεις..

Είναι ένά καράβι τσακισμένο τα όνειρα μας
και βυθίζεται σε θάλασσα
απύθμενη

Στα μαύρα ντύνεται απ'το σπίτι να βγεί,
στο τέλος του δρόμου για να φτάσει
και να ξανάρθει πίσω μ' άδειες τις τσέπες

από όνειρα..

Το γιασεμί θα σπάσει τις αισθήσεις μας
Κι ακόμα καλοκαίρι δε μπήκε..
Αυτή η άνοιξη είναι ανυπόφορη