Ενα μικρό φθινόπωρο οι ζωές μας
χάνονται σ' ένα σωρό από φύλλα,
στη μέση ενός πάρκου,
πετάνε λυπημένα στον αέρα
και πέφτουν στη λίμνη των δακρύων μας..
Μικρές σταγόνες βροχής
γλιστρούν στα παράθυρα της μνήμης μας
και την ξεπλένουν.
κι όταν αυτά ανοίξουν
μοιράζουν χαμόγελα ντροπής..

Ο ψυχρός άνεμος σέρνεται κάτω απ' τις πόρτες μας
και στροβιλίζει
παρασύροντας ότι υπάρχει στο δωμάτιο.
Οι σκέψεις μας μυρίζουν μούχλα
και βρεγμένο χώμα
και οι λασπωμένες μπότες μας
περιμένουν πεταμένες στη γωνία
κάποιον,
να τις βγάλει βόλτα
μπας και μαζέψουν πάνω τους κι άλλη βρωμιά
έτσι απλά για ν'αλλάξουν χρώμα..