18.12.09

Περιμένω απ' το χέρι σου ένα χάδι
μα εσύ μου κόβεις το κεφάλι

Κρυώνω
κι εσύ με βγάζεις στη βροχή

Διψάω
κι εσύ μου δίνεις μπισκότα

18.12.09

Η φωνή σου μου τρυπάει το μυαλό
28 και σήμερα
29 από άυριο
Η ύπαρξη σου μου προκαλεί ανατριχίλα
σαν παγωμένη ριπή που έκλεψε τη ζεστασία του μυαλού μου
Τα λόγια σου σκληρά όπως πάντα
μαστιγώνουν και ξεσκίζουν οτι έχει απομείνει ζωντανό
μέσα μου
Δεν δείχνεις έλεος
ούτε καταλαβαίνεις
Δε σ'ακούς
Μα δε χρειάζεται
Ο μονόλογος σου αρκεί
για να γκρεμίσει και τα πιο γερά τείχη
μιας καλά οχυρωμένης απάντησης

Ασφυκτιώ
Απελπίζομαι

Κλείνω τ αυτιά μου
μα βλέπω τη φωνή σου
πάντα μπροστά
αλλά και πίσω μου
Εχω μπεί σε τροχιά
κι εδώ έχω ξανάρθει
αυτή η κόλαση μητέρα δε ξεχνιέται

Θα βάλω φωτιά
στον υπόνομο που συχνάζουν τα χείλη σου
Θα γίνουν παρανάλωμα τα λόγια σου
Μα ακόμα και τότε
τα πνευμόνια μου θα ρουφάνε τον καπνό σου...

Falling

Επεσα κι έσπασα τα μούτρα μου
Γέλασαν όλοι μαζί μου..
Μα κανείς δε γνώριζε γιατί..
Τουλάχιστον εγώ ήξερα γιατί έπεσα..

Οταν κι εσύ πέσεις απότομα
Να ξέρεις πως από πάνω σου θα γελάω
και δε θα γνωρίζω γιατί
παρα μόνο επειδή είναι αστείο
Κοίτα όμως να ξέρεις εσύ

Αλλες φορές πονάει πολύ
Καμια φορά καθόλου
Μα πάντα έχεις ένα σημάδι
που σου θυμίζει
εκείνη την πτώση
κι εκείνα τα γέλια
που σπάνε τη σιωπή της ...

Μα νοιώθεις ωραία όταν σηκώνεσαι
Και γελάς μαζί τους
Κι εσύ είσαι ο μόνος
Που ξέρει το λόγο..