ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ

Κάθως περνούσε το καροτσάκι
ένας άντρας φώναζε "παγωτά"
21 του μήνα
και τα λεφτά μας είχαν ήδη τελειώσει
εγώ σκεφτόμουν τη μητέρα μου
και τα φορέματά της ξανάβλεπα
το πιο όμορφο ήταν μαύρο
με κάτι λουλούδια αμάραντα ακόμα

Στην έξοδο του σχολείου
τα παιδιά πουλούσαν βιβλία
κι εγώ καθόμουν και τα κοίταζα
ψάχνοντας το κουράγιο να τα μιμηθώ,
μετά νικημένος
επέστρεφα για να παίξω με το νου και τα σαράκια του
κι εσύ το βράδυ στο τηλέφωνο
με ρωτούσες
'' γιατί δε μιλάς;''.

Τι έτος να' ναι,
Τι μέρα να 'ναι..
Αυτή είναι η στιγμή για να ζήσω μαζί σου,
τα χέρια μου όπως βλέπεις δεν τρέμουνε πια
και έχω στην ψυχή,
στο βάθος της ψυχής,
ατέλειωτους ουρανούς
κι ατέλειωτη αγάπη
και μετά κι άλλη,
κι άλλη αγάπη,
αγάπη για σένα
Σε γαλάζια ποτάμια
σε λόφους, λιβάδια
τρέχει γλυκειά η μελαγχολία μου,
το σύμπαν βρίσκει χώρο μέσα μου,
μα το κουράγιο να ζήσω,
αυτό
δεν υπάρχει.

Οι κήποι του Μάρτη
ντύνονται με καινούρια χρώματα
και οι νέες γυναίκες εκείνο το μήνα
ζουν καινούργιες αγάπες.
Περπατώντας πλάι μου ξαφνικά είπες
" αν με βοηθήσεις θα σβήσεις
όμως είμαι σίγουρη
πως και πάλι θα νικήσω"..

Μα ούτε μια λέξη δεν ξεκαθάρισε τις σκέψεις μου..
Συνέχισα να περπατώ αφήνοντάς σε,
σαν ηθοποιό του χθες...


( Για τον αδερφό μου που με ζάλισε να κάνω ελέυθερη μετάφραση ...
I LOVE YOU RE)

Lucio Battisti-I Giardini di Marzo
Βασίλης Παπακωνσταντίνου -Πριν το τέλος