Όλοι κοιτούν με απορία αλλά κανείς δε νοιάζεται
Οι ήχοι χτυπάνε στους τοίχους κι έρχονται κατα πάνω μας με μανία
Μας ρίχνουν κάτω..
κι είναι βαρετή η σιωπή
Θέλουμε να βυθιστούμε σ'εναν ύπνο γλυκό
με τις σάκες μας για μαξιλάρι
Και να ξυπνίσουμε γυμνοί κι αγκαλιασμένοι
σε μια αίθουσα μ΄ένα παλιό πιάνο
σκονισμένο..
Τα μολύβια μας τρίζουν καθώς αγγίζουν τα χαρτιά μας
Παραπονιούνται..
Θέλουν να σπάσουν..
Ο διανοούμενος ακόμα μιλά
Τίποτα δε διακόπτει τον οίστρο του..
Καρφώνω τα μάτια μου στο μωσαϊκό
κι ένας φόβος με τυλίγει
Μπλεγμένα χρώματα οι σκέψεις μου
η μια πάνω στην άλλη στριφογυρίζουν μες στην αίθουσα
ψάχνουν παράθυρο να ξεμυτίσουν
μα είναι όλα ερμητικά κλειστά..
No comments:
Post a Comment