Eίναι ανατριχιαστικό όταν κλείνουν τα πατζούρια
πίσω από γυμνά παράθυρα
σε σπίτια άστεγα,
μονόφθαλμα,
καταθλιπτικά,
άδεια από ζωή..
Φαντάσου
 το μόνο που πάιζει η τιβί
να'ναι μαχαίρια που δε χρειάζονται ακόνισμα..

Σαν ξυπνανε οι αλήτες ( την οργή τους πνίγουν σ'ενα μπουκάλι αποστειρωμένης κατάντιας)

Πες μου μαμά
τί γίνεται με τους αλήτες μαμά
μ 'αυτους που βαυκαλίζονται ξάγρυπνοι
ημίγυμνα τέρατα
που ματώνουν στα μαξιλάρια τους μαμά

Τί γίνεται μ εκείνα τα σφουγγάρια
που στραγγίζουν τη λύπη μας μαμά;
με τα κορνιζομένα πρόσωπα
με τις χυδαίες σκέψεις
πες μου μαμά

τα ποτάμια πέφτουν στην ίδια θάλασσα
με τ' αστέρια που λιώνουν στα χέρια μας μαμά;
οι πηγές μας στέρεψαν
και πνίγουν τους διψασμένους
μαμά μ ακούς?
αυτή η φωνή είναι η δική σου μαμά;

θα μου πεις για τη φιλήδονη θλίψη;
για το τέλος του κόσμου
για το άστατο μέλλον μαμά;

τι κρατάς εκεί στο χέρι μαμά;
μια μελωδία για το τέλος
δε θυμάμαι πως πάει
αυτός δεν είναι ο σκοπός μας μαμά
το τραγούδι αυτό θλιβερό πάντα μοιάζει

είναι αυτή η τελευταία μου νότα
σαν αντίστοιξη σε ξερκούρδιστο πιάνο.

When I feel sad
I put my demons to bed
and go to sleep...

Αυτή η νύχτα περικυκλώνει
τις αναμνήσεις μας
σαν δερμάτινο ζωνάρι
στην κοιλιά χοντρομπαλά λιγδιάρη
θεού
που κάθεται απέναντι μας.

Αυτή η νύχτα δεν είναι σαν τις άλλες
μπερδεύεται στα μαλλιά σου
σαν κλέφτης της άνοιξης
ταξιδιώτης πάνω σε κλωστές από μελάνι.

Αυτή η νύχτα σε ξεγελά
κάνει τη σιωπή ν'ακούγεται σαν σπάει
τη σιωπή σου

Αυτή η νύχτα είναι βροχή
Κι εμείς λασπονερα σε βρώμικες αυλές.