Ανάμεσα στις πέτρες
αποτσίγαρα μιας νύχτας που ερωτεύτηκε την τρέλλα .
Τριγύρω στάχτες που σκορπάνε στον αέρα.
Φυσάει.
Μα είναι η ζέστη που κολλάει τα μυαλά μας..
μένουν σαν μονόπρακτα έργα,
ξεχασμένα..
στο ράφι ενός μοναχικού συγγραφέα..

Τί μας κάνει διαφορετικούς;
Τί μας στιγματίζει;
Είναι αυτά που ζούμε;..εiναι οι αναμνήσεις..;
Αν ξεγυμνώσουμε τους εαυτούς μας τι θ'απομείνει;
Ένα άδειο κουρέλι πεταμένο στο πάτωμα;
Αν το εγώ μου παρατήσει το εγώ μου

θα είσαι εσύ αυτός
που θα μου πέι ποιά είμαι;

Κι αν αδειάσω απ'όλα αυτά που με γεμίζουν
Τότε θα είμαι πάλι εγώ;
Κι αν όχι
τι θα είμαι;

Τί μας κάνει να πονάμε;
Tί μας κάνει να γελάμε;

Είναι τα παράθυρα μας κλειστά
με βαριές κουρτίνες που διώχνουν το φώς

Είναι οι ψυχές μας περιστέρια
που πετάνε δίχως τύψεις..

Είναι ένά καράβι τσακισμένο τα όνειρα μας
και βυθίζεται σε θάλασσα
απύθμενη