Σαν ξυπνανε οι αλήτες ( την οργή τους πνίγουν σ'ενα μπουκάλι αποστειρωμένης κατάντιας)

Πες μου μαμά
τί γίνεται με τους αλήτες μαμά
μ 'αυτους που βαυκαλίζονται ξάγρυπνοι
ημίγυμνα τέρατα
που ματώνουν στα μαξιλάρια τους μαμά

Τί γίνεται μ εκείνα τα σφουγγάρια
που στραγγίζουν τη λύπη μας μαμά;
με τα κορνιζομένα πρόσωπα
με τις χυδαίες σκέψεις
πες μου μαμά

τα ποτάμια πέφτουν στην ίδια θάλασσα
με τ' αστέρια που λιώνουν στα χέρια μας μαμά;
οι πηγές μας στέρεψαν
και πνίγουν τους διψασμένους
μαμά μ ακούς?
αυτή η φωνή είναι η δική σου μαμά;

θα μου πεις για τη φιλήδονη θλίψη;
για το τέλος του κόσμου
για το άστατο μέλλον μαμά;

τι κρατάς εκεί στο χέρι μαμά;
μια μελωδία για το τέλος
δε θυμάμαι πως πάει
αυτός δεν είναι ο σκοπός μας μαμά
το τραγούδι αυτό θλιβερό πάντα μοιάζει

είναι αυτή η τελευταία μου νότα
σαν αντίστοιξη σε ξερκούρδιστο πιάνο.