18.12.09

Η φωνή σου μου τρυπάει το μυαλό
28 και σήμερα
29 από άυριο
Η ύπαρξη σου μου προκαλεί ανατριχίλα
σαν παγωμένη ριπή που έκλεψε τη ζεστασία του μυαλού μου
Τα λόγια σου σκληρά όπως πάντα
μαστιγώνουν και ξεσκίζουν οτι έχει απομείνει ζωντανό
μέσα μου
Δεν δείχνεις έλεος
ούτε καταλαβαίνεις
Δε σ'ακούς
Μα δε χρειάζεται
Ο μονόλογος σου αρκεί
για να γκρεμίσει και τα πιο γερά τείχη
μιας καλά οχυρωμένης απάντησης

Ασφυκτιώ
Απελπίζομαι

Κλείνω τ αυτιά μου
μα βλέπω τη φωνή σου
πάντα μπροστά
αλλά και πίσω μου
Εχω μπεί σε τροχιά
κι εδώ έχω ξανάρθει
αυτή η κόλαση μητέρα δε ξεχνιέται

Θα βάλω φωτιά
στον υπόνομο που συχνάζουν τα χείλη σου
Θα γίνουν παρανάλωμα τα λόγια σου
Μα ακόμα και τότε
τα πνευμόνια μου θα ρουφάνε τον καπνό σου...