Ελα να χαθούμε σε μια πλατεία,
γεμάτη κόσμο,
να κοιτάμε τους άλλους στα μάτια
και να βλεπουμε το δρόμο.
Να μην υπάρχει τίποτα εκεί,
μόνο φαντάσματα
που τριγυρνάνε μ'άδεια χέρια
σαν τέρατα
που θέλουν να μας κατασπαράξουν,
να ξεσκίσουν τη σάρκα μας,
αδηφάγα κτήνη να κομματιάσουν τις καρδιές μας
και να ρευτούν
με ευχαρίστηση.
Ελα να μαζοχιστούμε με τα όνειρα μας,
να τα πετάμε ο ένας στον άλλο,
μέχρι να γίνουν ένα κουβάρι λάσπη
που θα τρέχει στις παλάμες μας
Ελα να ξεράσουμε όλες τις αλήθειες
που κρύβουμε μέσα μας
μα δεν είναι αληθινές,
να ξεράσουμε από αηδία
στη μέση της πλατείας
πάνω σε όλους αυτούς που μας κοιτάζουν.
Δακτυλοδυκτούμενοι αλήτες
να κάνουμε κατάληψη πάνω στην ηθική τους
Να φτύσουμε τις καταπιεσμένες φάτσες τους
μέχρι να μας παρακαλάνε
για λίγο ακόμα πόνο
Ξέρεις κάτι;
Τα χουν χαμένα.
Κοιμούνται τα αγάλματα σ'αυτή την πλατεία
Μας βλέπουν
Μα κοζάρουν με αηδία
Γελάνε με τα χάλια μας
Μπορείς κι εσύ να τ'ακούσεις καμιά φορά
να ψιθυρίζουν πρόστυχα λόγια
και παράξενες μελωδίες
Μα κι εσύ στον κόσμο σου είσαι
έτσι σε μάθαν.
Οπως βολεύτηκες ρε φίλε..
Σ'αυτή την πλατεία πάντα βρέχει..
Φόρα το αδιάβροχο σου ανθρωπάκο
να μη λιώσεις απ΄την πολλή τρέλλα...
Αυτή η πόλη είναι γεμάτη
Κλόουν χορεύουν στους δρόμους
αγκαλιά με νεράιδες
που πηδάνε σαλτιμπάγκους
εραστές άγνωστης ταυτότητας..
Κι είναι όλα τόσο αρρωστημένα
παράξενα όμορφα
Σαν την πλατεία που ονειρεύτηκες
αλλά δε πήγες ποτέ
γιατί κι εκεί
το εισιτήριο είχε εξαντληθεί...
Ποιά νομίζεις οτι είσαι και γράφεις έτσι; Ποιά νομίζεις ότι είσαι και γράφεις ποιπήματα που μου ξυπνάνε σκέψεις που είχα θάψει μέσα μου; Σκέψεις που είχα πείσει ον εαυτό μου ότι ήταν παραισθήσεις; Ποιά νομίζεις ότι είσαι και μου λές ότι τελικά μπορώ να βρώ ην πλατεία αυτή που νόμιζα ότι δεν υπήρχε; Τί θράσος! Να μου λές ότι αυτά που έχω δεν είναι αρκετά; Ότι μπορώ να έχω και άλλα!Ποιά είσαι εσύ και μου λές ότι μπορώ να τα έχω όλα; Νόμιζα ότι οι δρόμοι ή ήταν κλειστοί ή ότι τους είχα ψάξει,τους είχα διαβεί όλους... Γιατί μου ξυπνάς παλίες θύμησες και μου ανοίγεις ταξίδια ατελείωτα; Σε φοβάμαι.... Φοβάμαι να σου απλώσω το χέρι μου γιατί φοβλαμαι ότι θα το αφήσεις όπως άλλοτε.... Σε φοβάμαι... Γιατί με κάνεις να αμφισβητώ τον εαυτό μου... Γιατί με κάνεις και θέλω να γίνομαι καλύτερος... Γιατί μου προσφέρεις ένα δρόμο για να φτάσω στην πλατεία.... Σε φοβάμαι γιατί με φοβάσαι... Σε φοβάμαι γιατί το νόμιζα ότι βλέμμα σαν το δικό σου δεν θα έβλεπα ποτέ.... Ποιά είσαι και τολμάς να μου προτείνεις να μοιραστώ τα όνειρά μου μαζί σου; Ποιά είσαι και τολμάς να μου λές ότι το εισητήριο υπάρχει και εξαντλήθηκε; Δεν μπορεί να είσαι αυτή.... Δεν το πιστεύω... Η ψυχή σου είναι σαν μια κουρτίνα που φοβάμαι να την παραμερίσω γιατί ίσως τελικά.... Να είσαι εσυ αυτή.... Ποιά είσαι;
ReplyDelete