Θα θελα μια μέρα να περπατήσω πάνω στον πάγο
καθώς από κάτω θα σπάνε τα κομμάτια κάθε ανάμνησης
κι ύστερα να πέσω..
να μη σταματήσω ποτέ
και ξαφνικά
να συνεχίσω να υπάρχω
να κυλάει ο χρόνος
και να αιωρούμαι στο κενό
σαν ένα μπαλόνι που έφυγε από τα χέρια ενός παιδιού
που ξέσπασε σε κλάμματα
όταν το όνειρο ενός εφήβου πέταξε μακριά

Θα ήθελα να ήμουν ο ήχος που κάνουν οι ηλιαχτίδες
όταν φιλάνε τα βλέφαρα σου το πρωί
σαν κοιμάσαι
θα ήθελα να είμαι το χρώμα που βάφει το χαμόγελο σου
όταν γελάς..

να φωτογραφήσω την κάθε σου λέξη ..
θα ήθελα...
η στάχτη της φωτιάς σου να μαι...

Αλήθεια όταν δακρύζεις
κάπου μακριά
ίσως να βρέχει σε μια λίμνη
τα πουλία είναι θλιμμένα
και τα πούπουλά τους είναι μαύρα από ντροπή
γιατί αυτές οι κρυστάλλινες σταγόνες
κάνουν και τον πιο όμορφο κύκνο να κλάψει
που νόμιζε πως το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο
είναι η βροχή..

Κι εγώ θέλω να αφεθώ..τόσο..
ωστε να μην υπάρχω..

Τα δάκρυα του κρασιού
καθώς κυλάνε στο ποτήρι
μου θυμίζουν δυό μικρούς δαίμονες
που πνίγονται μέσα του
κι ο ένας κρατάει το χέρι του άλλου
μέχρι να βυθιστούν στην αφθαρσία

Η ζωή μαζί σου
είναι μια σαίτα που σκίζει τον αέρα...